Después él me coge a caballito y empezamos a andar, mira hacia atrás haber si estoy bien nos miramos fijamente y...
Volviendo a la realidad
-(Sofía) Samanta, Samanta... (pasándome la mano por los ojos)
-(Yo) Qué?
-(Carlota) Estás bien?
-(Yo) Si, que me ha pasado.
-(Lara) Tras decirnos que ese era el chico misterioso, él nos miró y después te empezaste a marear y te agarramos. Luego te quedaste pensativa, como si estuvieras en las nubes.
-(Sofía) Se quedaría pensando en lo buenísimo que está! jejejeje
-(Yo) Donde está?
-(Carlota) Se fue con el director.
-(Lara) Vayamos a clase o llegaremos tarde.
-(Yo) Ir vosotras yo antes voy al baño.
Entré en el baño, empecé a mojarme la cara y a intentar entender lo ocurrido. Que eran esas escenas que veía?, que vi el día de las vendas y hoy? Son como un tipo de visión en la que veo cosas pero creo que no soy yo, ya que no manejo las cosas que hago o digo. Y si tal vez sean sueños y me este volviendo paranoica, me volví a mojar la cara.
La única manera de comprobar lo que eran en realidad es volviendo a tener una visión de esas por mi propia voluntad. Recordé todos los detalles de la visión del bosque pero nada, era inútil. La luz del baño parpadeo, entonces mire hacía ella y.... volvió ese mareo y esa luz tan blanca, pero no vi nada negro como de costumbre si no más blanco. Cuando pensaba que no lo había conseguido, Zas!.Estaba en un hospital, tumbada en una camilla, había una enfermera de lado mía de unos 40 años, que me dijo:
-Puedes incorporarte, ya he acabado, has llevado 6 puntos en la pierna izquierda. No debes mojar los puntos y límpialos con betadine. Bueno asta luego.
-(Chico misterioso, que acababa de llegar) Enfermera espere, tiene que llevar algún tipo de cura o algo? Le quedara marca?
-(Enfermera) Posiblemente le quede algo de marca pero como si fuese una raya pintada de un rotulador y no tiene que llevar ninguna cura solo en caso de que se le infecte que se pase por aquí.
-(Yo) Anda no te preocupes tanto.
-(Enfermera) En cuanto queráis podéis iros
-(Chico misterioso) Gracias.
Salimos de la sala y mientras nos dirigíamos a la puerta:
-(Chico misterioso) Lo siento no voy a poder acompañarte a surgido un problema con mi hermano en casa y tengo que ir enseguida.
-Lo entiendo ya se como es tu hermano, no para de hacer de las suyas. Lo que mas me revienta es que él es el mayor el que te debía de proteger, no tu a él sacándole de sus jaleos. Bueno llamare a mi madre entonces para que me venga a buscar.
-Tranquila ya la he llamado yo estará al venir. Bueno me tengo que ir, asta mañana.
Entonces el chico misterioso empezó acercarse lentamente mirándome hacia los labios. Hacia falta que me besara otra vez? . Quería volver lo estaba deseando, él se acercaba mas y mas, yo puse mis brazos en su cuello, mientras gritaba por dentro volver ya.
De pronto otra luz blanca cegadora, lo conseguí,: Oh sí, SON VISIONES! (grite) Entro una chica al baño y se quedo mirándome boquiabierta, mirándome como si fuese una loca, normal.
De la vergüenza salí despavorida de allí, rápidamente sin mirar y choque con alguien, nos caímos los dos al suelo:
-Lo siento de verás perdona no sabía por donde iba.
-Tranquila, no pasa nada.
El chico y yo nos levantamos y en cuanto nos vimos, vi al chico misterioso.
- (Chico misterioso)Tú! ¬¬ . Madre mía últimamente te encuentro hasta en la sopa.
-Gracias por el cumplido, eres muy “amable”. Como te llamas?
-No te interesa mi nombre ya que no soy una loca que monta numeritos en medio del pasillo por ver a un chico tan atractivo como yo.
-Serás imbecil! Pues mira quien fue hablar el que intenta atrapar alas personas en las escaleras mecánicas.
-Lo que yo decía loca y además Antóñita la Fantástica, que inventa cosas.
-(Yo gritando) Me llamo Samanta y no soy ninguna Antoñita la Fantástica.
-Si lo que tu digas Antoñita.
Mientras el chico misterioso se iba, yo me di la vuelta y me dirigí a mi clase. Pensando en lo imbecil que era ese chico en la realidad y en lo maravilloso que era en mis visiones. La verdad es que por un momento me hizo dudar si lo había visto o no en las escaleras, pero estoy segurísima que era él. Pero como coño se llamará? Porqué habrá venido a este instituto? Y lo más importante.... Que son mis visiones y porqué aparece todo el rato en ellas?
Lo averiguaré.
Bueno como me obligas a escribir comentarios largos... pos veña vamos a intentalo;
ResponderEliminarMellor: Q se descubrise q ten visions, q ainda nn sepa o nombre do outro q me parece gracioso q nn llo qixera decir, e o q mas me gusta son as visions q ten.
Peor: Umm pos q tiñan q ser un poukiño mas largos pero bueno vamos prosperando jajaja
oks gracias o prosimo creo qe vai ser mas largo jejeje
ResponderEliminarostias!
ResponderEliminarfaltoume decir...
CAPÍTULO 5 XD
Tontooo!!!
ResponderEliminarpos asta o martes non vai aver creo aunqe o 5 teño escrito nuna libreta as ideas xa.
pos deverias de escribir
ResponderEliminar1 capitulo diario
q tampouco che custa tanto
ahh xa escribin 2 oxe un por oxe e outro por mañan asi qe practcamente von a ir un por dia.
ResponderEliminarjajajajjaja encantoume a conversacion
ResponderEliminare xa me fago unha idea do q lle pode tar pasando a samanta
e jonatan nn rosmes tanto xD
BKS